Krzysztof Meisinger: 

Nie mam marzeń, mam cele

Krzysztof Meisinger to artysta zaliczany do elitarnego grona najlepszych gitarzystów w Polsce. Ma w dorobku wiele nagród, a ukoronowaniem jego kunsztu jest muzyczne święto MEISINGER Music Festival.  W Prestiżu opowiedział o pracy, pokorze, realizacji celów, a także o wybitnych osobowościach artystycznych, które wystąpią w tegorocznej edycji festiwalu. 

Autor

Dariusz Staniewski

Melomani i wielbiciele muzyki klasycznej w najlepszych interpretacjach czekają na to wydarzenie od dawna. W sierpniu rozpoczyna się kolejna edycja organizowanego przez Ciebie MEISINGER Music Festival.  

Startujemy 13 sierpnia, w piątek. Taka ciekawa data (śmiech). Tegoroczna edycja ma w programie 6 koncertów. Jeden z nich miał miejsce pod koniec czerwca. Wystąpił m.in. Placido Domingo Jr, Alicja Węgorzewska i ja. Koncert był dedykowany twórczości Astora Piazzolli w setną rocznicę jego urodzin. Następne odbywać się będą od 13 do 22 sierpnia. Będą one różnorodne, z topowymi nazwiskami, jeżeli chodzi o muzykę klasyczną. 13 i 14 sierpnia, to dwa koncerty z orkiestrą Polish Art Philharmonic oraz Michaelem Maciaszczykiem i Liv Migdal – dwoje fantastycznych skrzypków, niezwykle utytułowanych i zjawiskowo wybitnych. Zaprezentują koncerty Antonia Vivaldiego na dwoje skrzypiec, które uważam za perłę w koronie w twórczości tego kompozytora. Odnoszę takie wewnętrzne przekonanie, że Vivaldi najbardziej spełniał się właśnie w koncertach podwójnych. Tam nie ma żadnych ograniczeń, para skrzypiec może świetnie się uzupełniać, może tworzyć niesamowite światy.  Koncert kolejny, 15 sierpnia, odbędzie się w Willi Lentza. Wystąpi tam dwójka fantastycznych artystów. Pierwszym będzie pianista Tomasz Lis, nie, nie ten Tomasz Lis (śmiech). To pianista, którego sztukę podziwiam od lat, fantastyczny, mieszkający na co dzień w Londynie. Druga gwiazda, to jedna z najlepszych polskich sopranistek obecnie, czyli Iwona Sobotka, współpracująca z najlepszymi dyrygentami i orkiestrami na całym świecie. Z nimi wystąpi moja orkiestra barokowa „Poland baROCK”. Na tym koncercie zabrzmią dwa koncerty fortepianowe W. A. Mozarta oraz arie i pieśni koncertowe tego kompozytora. Wieczór zapowiada się bardzo ciekawie, tym bardziej, że przestrzeń Willi moim zdaniem, znakomicie pasuje do tej muzyki. Następny koncert odbędzie się 21 sierpnia w Kolegiacie w Stargardzie. To miasto na mapie festiwalowej pojawia się już od paru lat. Tam zabrzmi muzyka flamenco. Myślę, że przestrzeń kolegiaty będzie niezwykle inspirująca, zarówno dla wykonawców, jak i dla słuchaczy. Wystąpi w niej zespół Por Fiesta/Fuente, niezwykle ciekawy, który muzykę flamenco prezentuje w bardzo atrakcyjny sposób. Ten koncert zapadnie słuchaczom w pamięci na lata.

Na koniec pewnie będzie jakiś muzyczny fajerwerk?

Festiwal zakończymy 22 sierpnia koncertem wielkiej gwiazdy, największego formatu światowego. To sopranistka, która została wielokrotnie uznana przez magazyny muzyczne i krytyków za najlepszą śpiewaczkę świata, jeśli chodzi o muzykę barokową. Wielokrotnie nagradzana, ubóstwiana przez melomanów na całym świecie, która muzykę barokową prezentuje w sposób bardzo świeży, wręcz rozrywkowy. Mowa o Simone Kermes, która wystąpi z moja orkiestrą „Poland baROCK” – również w Willi Lentza. Tam będzie można usłyszeć najbardziej wirtuozowskie arie z oper Vivaldiego, które są wykonywane bardzo rzadko ze względu na ich niebywałą trudność. Były one pisane dla kastratów, kiedy to technika śpiewania była zupełnie inna. Głos był traktowany bardzo instrumentalnie, a jego skala była wtedy olbrzymia. Obecnie śpiewaków mogących z powodzeniem wykonywać tę muzykę jest nadal mało, a artystów tej klasy co Simone Kermes można policzyć na palcach jednej ręki. Dzięki temu koncertowi słuchacze w Szczecinie będą mogli usłyszeć co się wtedy w muzyce operowej działo. Niezwykle się z tego powodu cieszę, bo pamiętam swoje pierwsze zetknięcie się z operami Vivaldiego. To było jeszcze w latach 90, kiedy Cecilia Bartoli nagrała płytę z ariami tego kompozytora. Byłem wstrząśnięty.

Czyli możemy się spodziewać sporej dawki muzyki podobnej do tej jaka znalazła się w znanym i popularnym w Polsce filmie „Farinelli, ostatni kastrat”?

Tak, oczywiście. Arie, które są w tym filmie zabrzmią również na tym koncercie. To rzeczy, które zawsze bardzo energetyzują słuchaczy. Opera wtedy wyglądała zupełnie inaczej niż dzisiaj. Trzeba było prezentować niezwykle atrakcyjne arie i śpiewaków, aby publiczność w ogóle słuchała. Wtedy opera była miejscem, gdzie zbierało się tzw. towarzystwo, przychodzili tam porozmawiać, pobawić, napić, a przy okazji posłuchać muzyki. Dlatego cała akcja opery oraz muzyka musiały być na tyle interesujące, aby przykuwać cały czas uwagę publiczności. 

Współczesna publiczność jest chyba łaskawsza dla wykonawców muzyki klasycznej?

Można tak powiedzieć. Mam wrażenie, że teraz, kiedy pewne kwestie zostały zweryfikowane przez sytuację na świecie, publiczność jest inna niż była dwa lata temu. Teraz publiczność chłonie muzykę.
Jak przychodzi na koncert, to w bardzo konkretnym celu. Nie przychodzi już przypadkowo i na coś przypadkowego. Nie chodzi na koncerty dlatego, że tak wypada, ale dla tego, że chce wysłuchać konkretnego artysty, a dzięki temu zapomnieć o codzienności, mieć kontakt z czymś nie z tego świata. Publiczność teraz bardzo słucha. Odczuwam to na swoich koncertach. Kwestia sacrum sztuki jest jeszcze bardziej zauważalna i nastąpiło usystematyzowanie się tego co jest ważne dla każdej ze stron. Dla mnie jako wykonawcy kontakt z żywą publicznością jest nie do przecenienia i jest sensem tego wszystkiego co robię. Dla słuchaczy natomiast „żywy” kontakt z artystą okazał się być nie do zastąpienia. Słuchanie muzyki poprzez medium typu komputer, telewizor jest „fajne”, ale tylko „fajne”.  To tylko uzupełnienie diety duchowej – swego rodzaju „suplement”. Słuchanie muzyki poprzez nośniki jest dobre wtedy, kiedy mamy kontakt z ulubionym artystą i możemy słuchać go „na żywo”. Nagrania pozwalają nam wtedy ocalić wrażenia koncertowe, a nigdy ich nie zastąpią. 

A jaka jest szczecińska publiczność?

Jest niesamowita i dla mnie szczególna. Jest publicznością łaknącą, bardzo wdzięczną, otwartą na to co w muzyce najpiękniejsze i na to zawsze zasługującą. Ilekroć występuję przed szczecińską publicznością mam pewnego rodzaju poczucie, że gram dla swoich, dla publiczności, z którą jednocześnie bardzo się identyfikuję. Ale zawsze jest to poparte uczuciem spełnienia. To dla mnie zawsze ogromna radość, kiedy mogę w moim rodzinnym mieście występować dla słuchaczy, którzy mi kibicują, czekają na każdy kolejny koncert, którzy się także ze mną identyfikują. Reakcje po koncertach, podziękowania, które otrzymuję różnymi ścieżkami – osobiście lub w mediach społecznościowych są czymś niezwykle miłym i sprawiającym, że występowanie w Szczecinie jest dla mnie graniem „w domu”.

Obserwując informacje medialne widać wyraźnie, że ostatnie tygodnie to dla Ciebie pasmo nieustannych sukcesów. Koncerty zakończone owacjami na stojąco i zachwytem publiczności. Ale czy obserwujesz jakieś zmiany w jej strukturze? Czy nie pojawia się na twoich koncertach więcej młodych ludzi? Muzyka klasyczna wraca do łask?

Młode osoby są dla mnie niezwykle ważne. Na moich koncertach jest ich zawsze sporo co jest dla mnie powodem do radości, bo moim celem jest docieranie z moją muzyką do jak najszerszego grona słuchaczy. Źle by się działo, gdyby było inaczej. Emocje zawarte w muzyce nie są dedykowane konkretnej grupie społecznej czy zawodowej. Nie mają limitu wieku, nie ograniczają ich granice państw ani przekonania. Te emocje powinny wyzwalać i dawać słuchaczom cząstki boskości. Są oczywiście na tym świecie miejsca i instytucje, które się okopały w zupełnie odwrotnym podejściu, są takie instytucje w których brakuje tylko przysłowiowych kapci przed wejściem do sali koncertowej. Umyka w tym wszystkim coś co jest najważniejsze. Jeżeli muzyka klasyczna będzie prezentowana w sposób prawdziwy i atrakcyjny, to wtedy każdy słuchacz będzie mógł w niej usłyszeć swoje własne emocje, przeżycia. 

Czy odnosi się to także do muzyki rozrywkowej?

Muzyka rozrywkowa wcale nie neguje muzyki klasycznej. Powiem więcej - muzyka klasyczna wcale się od muzyki rozrywkowej wiele nie różni. Znam wielu artystów specjalizujących się w różnych gatunkach muzyki, od rocka do hip hopu, którzy słuchają muzyki klasycznej i się nią inspirują. Dlatego też bardzo mi zależy na tym, aby w żadnym stopniu nie zawężać grona słuchaczy, którzy przychodzą na moje koncerty czy koncerty muzyki klasycznej. Takie rozgraniczenie jest zawsze krzywdzące – dla mnie muzyka jest dobra lub zła bez względu na gatunek. Żyjemy w czasach wolnego rynku i publiczność słyszy i słucha. Wybiera to, co dla niej jest najatrakcyjniejsze, dlatego jeżeli chodzi o filharmonie to są w naszym kraju takie które gromadzą niemal nadkomplety publiczności, ale są i takie które z publicznością mają poważny problem. Nie jest to związane z tym, że grają one muzykę klasyczną, ale z tym jak to robią.  

Czy jest jakiś „złoty środek” na atrakcyjne prezentowanie muzyki klasycznej?

Może nie tyle „złoty środek”, ale są sposoby na to, żeby prezentować ją w atrakcyjny sposób. Kultura obecnie rządzi się wspomnianymi prawami wolnego rynku. Instytucje kultury i osoby nimi zarządzające muszą to rozumieć, bez względu na to jakimi dotacjami państwowymi mogą się poszczycić. Nie mają z tym problemu instytucje zarządzane przez fachowców, którzy wiedzą, że realizują swego rodzaju misję. Gorzej jest z miejscami zarządzanymi przez „przebierańców”. Wtedy stajemy się świadkami upadku. 

Czy młodzi ludzie są jeszcze lub znów zainteresowani gitarową muzyka klasyczną?

Wszystko zależy jaką. Bo obecnie edukacja artystyczna wygląda zupełnie inaczej niż 25 lat temu.

Lepiej, gorzej?

Inaczej. Obecnie jest zupełnie inne podejście w szkolnictwie. Młodzi ludzie patrzą już na muzykę często przez pryzmat ekonomiczny – czy im się to będzie opłacało. I obecne czasy weryfikują to bardzo mocno. Szkół muzycznych jest więcej niż było 25 lat temu. A często nie ma kogo tam uczyć.  Są oczywiście szkoły w których przekazuje się tylko podstawy muzyki.  Jest to moim zdaniem piękne i słuszne, bo nie każdy kto kończy szkołę muzyczną musi być wirtuozem. Kawałek tej sztuki zabiera ze sobą na całe życie i ta wrażliwość gdzieś będzie się przebijała w tym co robi na co dzień. Nieważne kim będzie, biznesmenem, urzędnikiem, zawsze będzie estetą i zawsze będzie nieco bardziej wrażliwy od innych. Taki jest chyba prawdziwy cel szkół muzycznych obecnie. Niestety, lata zaniedbań sprawiły, że w kulturze wiele kwestii się zdewaluowało, a młodzi ludzie zaczęli traktować szkołę muzyczną często jako przygodę na chwilę.

Prowadzisz warsztaty, kursy mistrzowskie gitary klasycznej. 

Tak i bardzo to lubię. Jeśli chodzi np. o kurs „Mistrz i uczeń”, to przyjeżdżają tam osoby zarówno z pierwszego stopnia szkoły muzycznej, jak i z akademii muzycznych. Są to często otwarte umysły, pracujące nad sobą i swoimi umiejętnościami. Bardzo lubię ten kurs i muszę powiedzieć, że kontakt z młodzieżą, która tam przyjeżdża, sprawia mi ogromna frajdę. 

Pamiętasz swój pierwszy sukces związany z uprawianiem gitarowej muzyki klasycznej?

Pamiętam, kiedy zapisywałem się do szkoły muzycznej. Miałem jakąś taką potrzebę grania na gitarze. Później ten entuzjazm trochę przygasł.  Aż do momentu, kiedy dotarłem do nagrań, do muzyki gitarowej, którą zaprezentował mi kolega. Wtedy pierwszy raz usłyszałem „Concierto de Aranjuez” Joaquina Rodrigo. To był pewnego rodzaju punkt zwrotny. Wtedy zrozumiałem, że ja chcę się temu poświęcić, chcę grać, to co wtedy usłyszałem. Nie mogłem otrząsnąć się z tego co przeżyłem słuchając tego nagrania, cały czas to we mnie żyło, kiełkowało. Wiedziałem, że to jest to co chcę robić. I nieważne co się będzie działo. Wtedy też pojawiły się pierwsze konkursy. Pamiętam szczególnie dwa z nich, na których wystąpiłem. Po wzięciu w nich udziału czułem pewnego rodzaju niedosyt, że coś było w ich trakcie nie tak, skoro nie otrzymałem żadnej nagrody. Pojechałem wtedy na kurs, na którym usłyszałem słowa prawdy. Trafiłem na osoby wybitne, które powiedziały mi jasno: „słuchaj, musisz poprawić to, to, to i to, a przy okazji chyba także powinieneś zmienić nauczyciela”. I tak się stało – zmieniłem nauczyciela. Już wtedy miałem świadomość, że kwestia pedagoga jest kluczowa, na każdym etapie pracy, ale na początku nauki szczególnie. Po roku intensywnej pracy znów wziąłem udział w tych konkursach. No i faktycznie wydarzyły się wtedy bardzo ciekawe historie. Na konkursie ogólnopolskim otrzymałem pierwszą nagrodę i najwyższą punktacje w jego historii.  Wygrałem także pozostałe konkursy. Wtedy poczułem, że to jest ten moment, w którym dostałem znak – to jest droga, którą powinienem iść. No i nią zmierzam. Ona potem oczywiście wymagała kolejnych zmian, wyjazdów, kontaktów z innymi pedagogami oraz osobami, które miały na mnie ogromny wpływ, jeśli chodzi o to kim jestem teraz. Można więc powiedzieć, że ten pierwszy sukces wtedy się pojawił. 

Największy sukces już był, czy dopiero jest przed Tobą?

Mam wrażenie, że wszystko co najlepsze jest jeszcze przede mną. Nie odbieram też tego w taki sposób, że chcę osiągnąć jakiś kolejny sukces. Ja mam pewnego rodzaju cele artystyczne, które sobie stawiam. One nie służą temu, żebym osiągał sukcesy, zdobywał laury. Służą mi w rozwoju. Jeżeli przy okazji pojawiają się sukcesy, to super, fantastycznie. Ale ja się chcę cały czas rozwijać.  Nie mogę powiedzieć, że wszystko co chciałem osiągnąć już osiągnąłem. Nie. Za każdym razem, kiedy biorę instrument do ręki i zaczynam ćwiczyć wychodzę z założenia, że nie mam za grosz talentu i jeszcze nic nie osiągnąłem.

Aż taka pokora wobec siebie i swoich umiejętności?

Szacunek. Do słuchaczy, do muzyki, do tego co robię. Trzeba być godnym tego co się robi. A ja w momencie, kiedy zaczynam pracować nad muzyką mam świadomość tego, że ona nie jest dziełem człowieka, a Boga. Za każdym razem, kiedy mam styczność z taką sztuką odnoszę wrażenie, że ona nie ma końca, że ta droga nigdy nie będzie miała końca. Bo nieważne jest to czy dany utwór wykonuję po raz pierwszy czy po raz setny. Nigdy nie czuję, że poznałem utwór w stu procentach.  Zawsze ta muzyka żyje razem ze mną. I doświadczenia życiowe, które zbieram wpływają na nią, a ona się zmienia razem ze mną. Tam są wszystkie moje radości i smutki. I to sprawia, że jestem takim a nie innym artystą. I mam świadomość, że jeszcze wszystko przede mną. I to, co będzie się działo w życiu będzie miało wpływ na to co będę robił jako muzyk.

Twój życiorys artystyczny wypełniają znane nazwiska, wielkie orkiestry. Grałeś, chyba ze wszystkimi najważniejszymi i najsławniejszymi na świecie. Czy jest ktoś z kim chciałbyś jeszcze wystąpić?

Oczywiście. Jedną z osób z którymi bardzo chciałbym wystąpić jest niestety nieżyjący już Carlos Kleiber – dyrygent wszechczasów, którego talent był niesamowity.  Jest wielu muzyków bardzo inspirujących z którymi chcę się spotkać na scenie, ale nie są to marzenia. To się wszystko dzieje. Ja nie mam marzeń, mam cele, które realizuję. Na marzenia nie mam czasu (śmiech). 

Takim jednym z marzeń – celów był festiwal w Szczecinie?

Tak. Od samego początku było takie założenie, że chcę do swojego rodzinnego miasta, „do domu” zapraszać tych artystów, którzy mnie fascynują, których chcę tutaj zaprezentować, chcę pokazać to, co uważam w muzyce za najpiękniejsze. Uważam od samego początku, że jestem to winny temu miastu, które jest moim domem. Aby obecność tych artystów to miasto jeszcze bardziej uszlachetniało, nobilitowało. Dzieje się to przy wparciu Miasta Szczecin, firmy Calbud, firmy CSL, mojej żony Katarzyny oraz wielu innych osób i instytucji, które identyfikują się z celem MEISINGER Music Festiwal i bardzo chciałbym im wszystkim w tym momencie gorąco podziękować. Natomiast wszystkie inne działania, które chcę zrealizować, to są z reguły plany. Nie mam czasu na to, żeby marzyć. Mam rzeczy do realizacji. Najpiękniejsze jest to, że to się nigdy nie kończy, że jeden zrealizowany cel rodzi dwa kolejne (śmiech). I jest tego coraz więcej i więcej. Mam przy tym poczucie, że chcę robić to w czym czuje się dobrze. Żeby nie robić czegoś wbrew sobie i żeby nie zaprzedać się czemukolwiek. Bo to może unieszczęśliwić na zawsze, to jest jak podpisanie cyrografu. Pamiętając o tym i kierując swoje drogi życiowe w stronę spełnienia jestem przekonany, że to co zrobię będzie dobre, że droga, którą zmierzam jest najpiękniejszą na świecie. Sprawia, że to co robię jest…. jak to ktoś kiedyś powiedział, że „robiąc to co się kocha człowiek nie przepracuje ani jednego dnia”. Wszystko to co robię jest de facto pracą, ale w wynika z takiego poczucia frajdy, że jakoś nie mogę się z tymi słowami nie zgodzić (śmiech), że tak naprawdę jest. Miejmy odwagę być ludźmi szczęśliwymi!

 

Prestiż  
Sierpień 2021