Agnieszka Warchulska, Przemysław Sadowski – na dobre i na złe

Konsekwentnie strzegą swojej prywatności. Trudno spotkać ich na ściankach czy bankietach, bo po prostu tego nie lubią. To ma swoją cenę, ale obydwoje świadomie wybierają życie z dala od blasku fleszy. Może to jest przepisem na tak udany i harmonijny związek jaki tworzą? W Prestiżu opowiedzieli o swoim życiu, wspólnych pasjach, a także o Szczecinie, który lubią i chętnie do niego wracają z okazji turnieju Pekao Szczecin Open. 

Autor

Aleksandra Kupis

Niedługo rozpoczyna się Pekao Szczecin Open, którego jesteście stałymi gośćmi. Lubicie wracać do Szczecina?

Przemysław Sadowski: Bardzo. W ogóle tenis pojawił się w moim życiu właściwie dzięki Pekao Open. Przed udziałem w turnieju grałem bardzo rzadko, dopiero z czasem zacząłem grywać częściej. Bardzo lubię wracać do Szczecina. Uważam, że Pekao Open jest świetnie zorganizowanym turniejem. Nawet dla nas artystów, ludzi biorących udział w turniejach towarzyszących ma zawodowy posmak. Śpimy w tych samych hotelach, w których zatrzymują się zawodnicy, wożą nas te same samochody, więc mamy poczucie, że jesteśmy bliżej tego zawodowego tenisa. To jest naprawdę fantastyczne. Krzyś Bobala, który jest organizatorem Pekao Szczecin Open robi świetną robotę. Jest coś przepięknego w połączeniu sztuki i tenisa. Dla mnie tenis jest rodzajem sztuki. To gra, która łączy w sobie z jednej strony szybkość z wytrzymałością, siłę z finezją, odporność fizyczną z niemalże szachową strategią z koniecznością przewidywania ruchów przeciwnika. Po Internecie krąży takie zdjęcie, ukazujące porównanie słynnego tenisisty Federera do baletnicy. Jest w tym sporcie coś pięknego, coś co kocham. Dlatego też chciałem podziękować na łamach waszego magazynu Krzysiowi i Agnieszce, jego żonie, że mają w sobie tę pasję, żeby sztukę i sport w taki piękny sposób łączyć.

Agnieszka Warchulska: Uwielbiam Szczecin. Uważam, że jest świetnym miejscem do mieszkania, a bywałam tu wielokrotnie. Pekao Szczecin Open to jest dotknięcie prawdziwego tenisa. Oprócz tego, że organizowane są dla nas amatorskie zawody, to odbywa się też profesjonalny turniej. Możemy z bliska przyjrzeć się grze prawdziwych zawodowców. Z jednej strony jest to trochę onieśmielające, bo wydaje nam się, że sami już potrafimy grać, a okazuje się, że do prawdziwej rozgrywki jeszcze daleko. Z drugiej strony jest to dawka motywacji. Świetna organizacja, świetna atmosfera i pełen profesjonalizm. Zawsze chętnie tu wracam. 

A co najbardziej podoba się Państwu w naszym mieście?

P.S.: Ponieważ w Szczecinie nie bywam często, nie mogę powiedzieć, że znam to miasto bardzo dobrze. Jednak z pewnością podoba mi się atmosfera tego miasta. Podoba mi się to, że jest czysto, podobają mi się ludzie i sposób, w jaki postrzegają świat i życie. Wydają mi się radośni i uśmiechnięci. Przynajmniej takich tu dotychczas spotykałem. Bardzo dobrze wspominam Szczecin. 

A.W.: Atmosfera łącząca tradycję z otwartością. Szczecin to ma, Wrocław to ma. Obecność historii, którą widzimy w zabytkach, uliczkach, na Starym Mieście. Solidna, stara zabudowa sprawia, że czuje się przeszłość miasta. Z drugiej strony widać postęp. Miasta portowe zawsze wydawały mi się otwarte na świat i nowe rozwiązania. Bardziej metaforycznie… Wydaje mi się, że do Szczecina zawsze może przypłynąć statek, na którego pokładzie znajdziemy przygodę. Szczecin posiada jednocześnie ducha historii i postępu.

Tenis jest Państwa wspólną pasją. Skąd pomysł, żeby grać razem? Nie powoduje to czasem konfliktów małżeńskich?

P.S.: Nie, konfliktów małżeńskich nie powoduje. Ja pierwszy zacząłem grać w tenisa i bardzo długo namawiałem do tego Agnieszkę. Oczywiście nigdy mi się to nie udało. Mamy taką grupę znajomych, z którymi czasem organizujemy wspólne wyjazdy, podczas których grywamy w tenisa. Zatrzymujemy się w hotelu z kortem, zabieramy trenera i za dnia odbywamy ze dwa treningi, a wieczorem biesiadujemy. Agnieszka kiedyś pojechała z nami deklarując, że ona grać nie będzie, ale bardzo chętnie spędzi z nami ten tydzień. Jeden z naszych przyjaciół był wtedy świeżo po kontuzji ścięgna Achillesa i nie mógł grać. Udało mu się namówić Agnieszkę, żeby stanęła z nim na korcie i poodbijała piłkę. Tak zaczęło się granie Agnieszki, która najpierw poodbijała, a skończyła grając pod okiem trenera. Mi nie udało się namówić żony, ale mojemu przyjacielowi owszem. A jeżeli chodzi o utarczki małżeńskie to ja generalnie nie mam napinki, kiedy gramy miksty, deble. Staram się nie złościć na korcie i wszyscy wokół mówią, że jestem całkiem niezłym partnerem deblowo-mikstowym, bo nie powoduję napięć. Uważam, że za dużo ich mam w życiu zawodowym, żeby dodatkowo fundować je sobie na korcie.

Czyli zaczynał Pan pierwszy. A teraz kto z Waszej dwójki jest lepszym graczem? Zdarza się, że ktoś nie potrafi dotrzymać tempa?

Mogę zdecydowanie powiedzieć, że ja jestem lepszym graczem, chociażby dlatego, że Agnieszka gra od trzech lat. W moim życiu tenis gości już prawie dwadzieścia lat. Na razie przebijam Agnieszkę chociażby siłą doświadczenia. Ale moja żona bardzo dobrze się rozwija i pewnie już niedługo mnie prześcignie. Póki co ja dominuję na korcie chociażby siłą fizyczną.

Czy zgodziłaby się Pani ze stwierdzeniem męża, że gra lepiej?

A.W.: Nie no, zdecydowanie. Przemek gra od wielu lat, ja gram zaledwie od trzech-czterech. Oczywiście bardzo intensywnie trenuję. Ja jestem tym typem, że jak już się za coś biorę, to nie odpuszczam. Ale to zdecydowanie Przemek jest lepszym graczem. Jest po prostu bardzo dobrym graczem amatorskim. Generalnie kobiety nie do końca mogą rywalizować z mężczyznami. To przede wszystkim większa siła uderzenia. Jak gramy małżeńskie deble, to Panowie nie serwują na nas swojego pierwszego serwisu. Być może Serena Williams odebrałaby takie męskie uderzenie, ale niestety ja nie daję rady. Jest to dla mnie jakiś cel, żeby grać jak najlepiej i wygrywać jak najwięcej gemów, bo w secie ani w całym meczu jeszcze mi się męża pokonać nie udało.

Czyli jest ambicja, żeby dogonić męża?

Tak, ale myślę, że to będzie tak jak w tej historii… gonić króliczka, a nie złapać go. Przemek też cały czas robi postępy. W ciągu ostatnich dwóch lat, co potwierdzają wszyscy nasi znajomi, którzy z nim grywają, zrobił ogromny progres. Trenuje z trenerem, gra bardzo dużo w warszawskiej lidze, jeździ na turnieje. Będzie mi ciężko za nim nadążyć, ale będę się starała.

Oboje są Państwo rozpoznawalnymi aktorami. Gracie razem nie tylko w tenisa, ale zdarzało się też w filmach. Do domu też wracacie razem. Czy naprawdę wszystko robicie razem?

P.S.: Nie, chyba nie wszystko. Zdarza nam się grywać razem w teatrze, aczkolwiek bardzo uważamy na dobór propozycji, w których mamy wspólnie wystąpić. Film naprawdę musi być tego wart, abyśmy oboje zabrali czas naszym dzieciom, naszej rodzinie. To duże poświęcenie. Jeżeli chodzi o sztuki teatralne, staramy się nie grać razem, a jeżeli już się decydujemy to raczej w sztukach lekkich, komediowych. Kiedyś pracowaliśmy w laboratorium Teatru Narodowego nad sztuką „Kurz” Magdy Fertacz. Była to ciężka psychodrama, bardzo mroczny spektakl. Doświadczyliśmy wtedy jak trudne jest, gdy człowiek nie może się oderwać od tego co było w teatrze. Wracaliśmy oboje do domu, dalej kombinowaliśmy i myśleliśmy nad sztuką. To było trudne przeżycie. Dlatego teraz bardzo uważamy na to, co robimy razem. Agnieszka uczęszcza teraz na próby do nowego spektaklu, ja właśnie wróciłem ze zdjęć do nowego serialu, więc bardzo dużo rzeczy robimy też osobno (śmiech).

Pani Agnieszko, nie czuje Pani czasem zmęczenia?

A.W.: Mężem? Jeżeli się zaczyna czuć zmęczenie swoim mężem to chyba znak, że coś jest nie tak (śmiech). Nie, to tak wygląda tylko jak się to w taki sposób opisze. My bardzo dużo czasu spędzamy osobno w tym ferworze dnia codziennego. Granie w filmie to jest raptem kilka dni zdjęciowych w miesiącu, tak samo w przypadku wspólnych wyjazdowych spektakli. Bardzo dużo rzeczy robimy osobno. Dużo jeździmy z przedstawieniami. Nie mówię tu oczywiście o minionym roku, który dla wszystkich był specyficzny i pozamykał nas w domach. Na ten moment Przemek często wyjeżdża, bo ma sporo wyjazdowych tytułów. Ja do tej pory byłam na etacie w warszawskim teatrze, więc pracowałam na miejscu. Czasem są takie tygodnie, gdy widujemy się tylko w przerwach między jego wyjazdami. Wtedy wspólny czas ogranicza się do przywitania późno w nocy po jego powrocie, omówienia spraw bieżących, przytulenia się i rano znów przychodzi pora na pożegnanie. My bardzo celebrujemy wszystkie momenty, kiedy możemy być razem. To, że ja zaczęłam grać w tenisa to nowa możliwość na spędzanie wspólnych chwil i to jest super. Ale mamy też takie „swoje” okresy. Ostatnio Przemek wyjechał na tydzień na turniej w Jaworze, a ja byłam z przyjaciółką na tygodniowych warsztatach jogi. Oglądamy różne filmy, różne seriale. Mamy znajomych, z którymi spotykamy się osobno. Mimo dwudziestu lat nie czuje zmęczenia ani znudzenia.

Czy w jakimś stopniu zawdzięczacie sukces sobie nawzajem? Uczycie się od siebie nowych wymiarów sztuki aktorstwa?

P.S.: To jest bardzo ciekawe pytanie. Na pewno się motywujemy. To, że bardzo cenię Agnieszkę jako aktorkę, z pewnością pomaga mi zwrócić uwagę na pewne moje niedostatki i mankamenty, ale też zdobywać nowe przestrzenie. Agnieszka potrafi zwrócić moją uwagę na kwestie, o których ja nigdy bym nie pomyślał. Czasem odkrywa przede mną całkiem inne spojrzenie na daną rolę czy sztukę. Myślę, że nawzajem się tak trochę nakręcamy do pracy. A czy zawdzięczamy sobie sukces? Nie wiem. Na pewno ja bardzo cenię to co Agnieszka robi zawodowo i myślę, że Agnieszka również ceni to co robię ja. To pomaga nam trwać w tym związku. Nie ukrywajmy, w związku należy cenić swojego partnera. Wtedy zdecydowanie łatwiej jest go lubić, kochać, szanować.

A.W.: Uczymy się to nie jest dobre słowo, bo jesteśmy pełnoprawnymi aktorami i byliśmy nimi, kiedy zaczynaliśmy być ze sobą. Już wtedy każde z nas miało swoje osiągnięcia i użyję takiego stwierdzenia „rosnącą markę”. Staraliśmy się wtedy nie grać razem, żeby nie wpływało to na to, co dzieje się między nami. Ja jestem zawsze bardzo dumna z Przemka, kiedy zagra dobrą rolę, kiedy zagra dobrze nawet pojedynczą scenę. Są takie momenty, kiedy jest ciężko, czy pojawia się jakiś problem w pracy i wtedy radzimy się siebie nawzajem, ale przede wszystkim staramy się zachować w tym co robimy pewną autonomię. Ja wracając do domu po próbie nie dzielę się z mężem każdym szczegółem i nie szukam u niego wskazówek jak zachowałby się na moim miejscu w życiu codziennym. My jesteśmy dorosłymi ludźmi. Staramy się realizować swoje zobowiązania zawodowe we własnym zakresie, co nie znaczy, że nie darzymy się wzajemnym wsparciem. To działa na zasadzie „jestem z Tobą, wierzę, że jesteś świetny/świetna i ze wszystkim sobie poradzisz”. Jesteśmy dwoma odrębnymi osobami, dość dojrzałymi, które starają się budować swoje kreacje w sposób autonomiczny.

Wspólnych pasji jest dużo. Czy te wspólne zainteresowania wzbogacają związek?

P.W.: Tak mi się właśnie wydaje. Wspólne pasje pomagają żyć razem, pomagają spędzać wspólnie czas. Na przykład tenis w naszym życiu pozwala nam aktywnie spędzać czas wolny. Przed wyjazdem na wakacje szukamy hotelu z jakimś kortem w pobliżu, żeby móc trochę pograć, poruszać się, pobiegać, a nie tylko leżeć plackiem na plaży. Staramy się żyć aktywnie, sport jest ważny w naszym życiu. Jeżeli chodzi o teatr jako wspólną pasję, to z jednej strony łatwiej jest być z osobą, która uprawia ten sam zawód co ja, ponieważ rozumie ona moje napięcia przed premierą, moje frustracje, moje zdenerwowanie, złość czy bezsilność. Z drugiej strony jest to o tyle trudne, że czasem nie potrafimy się odciąć od pracy i w domu teatr jest powszechnym tematem rozmów. Jak to mówił klasyk, są plusy dodatnie i plusy ujemne.

Ale więcej jest plusów dodatnich niż ujemnych?

P.W.: Tak mi się wydaje. Ważne, żeby się nie zamykać. Każdy z partnerów powinien rozwijać się indywidualnie. Takie jest moje zdanie i tego staramy się oboje trzymać. Przez długi czas tylko ja grałem w tenisa, a Agnieszka rozwijała się w innym kierunku. Teraz idziemy w jedną stronę, ale dalej idziemy osobno. Każde z nas ma obrany swój własny kierunek, ale zawsze możemy liczyć na swoje wsparcie i wzajemną pomoc. 

Pani Agnieszko, a czy dla Pani wspólne zainteresowania są ważne?

A.W.: Wydaje mi się, że nie ma czegoś takiego jak recepta na związek. Są ludzie, którzy idą przez życie za rękę i wszystko robią razem. Są pary, które zadziwiają mnie swoją odmiennością i sama zastanawiam się co ich łączy. Mam takich znajomych. On jeździ na swoje wakacje, a ona na swoje. To są dla mnie ciekawostki. U nas panuje chyba pewna równowaga. Mamy tego tenisa, kiedyś razem nurkowaliśmy i planujemy do tego wrócić, lubimy podróże. Już sama jazda samochodem jest dla nas przyjemna. Wakacje raczej spędzamy razem, ale nie jesteśmy parą, która nie wyobraża sobie imprezy czy wyjazdu ze znajomymi bez drugiej osoby. Myślę, że muszą być pewne rzeczy, które nas łączą. Zwłaszcza z czasem trwania związku, żebyśmy nie siedzieli naprzeciwko siebie i nie mieli sobie niczego do powiedzenia. Tak jak powiedziałam, nie podejmuję się pisania recepty na związek, bo ludzie są tak zróżnicowani, że każdy ma do tego jakieś własne podejście.

A co z rywalizacją? Powiedział Pan, że na korcie jej nie ma, ale czy to znaczy, że wcale nie ma jej w Waszym małżeństwie?

P.S.: Trudno mi odpowiedzieć na to pytanie. Jesteśmy innych płci i to powoduje, że trochę inaczej się postrzegamy. Ja konkuruję z kolegami aktorami, a Agnieszka z koleżankami aktorkami. Między nami takiego napięcia nie ma. My się raczej wspieramy i wzajemnie nakręcamy. Mnie sukcesy Agnieszki bardzo cieszą. Absolutnie mnie nie frustrują. Uwielbiam patrzeć na nią na scenie, na ekranie, kiedy odgrywa wspaniałe role. Dla mnie jest to budujące. Nie ma we mnie zawiści. Być może dlatego, że sam odnoszę sukcesy i dostaję od ludzi feedback, że to co robię jest dobre. To, że oboje funkcjonujemy w tym zawodzie i oboje dostajemy od ludzi pozytywną energię powoduje, że między nami tej rywalizacji nie ma. Zastanawiam się, co by było, gdyby jedno z nas dostało Oscara. Nie wiem czy nasz związek by to przetrwał (śmiech).

Czym kieruje się Pan w życiu zawodowym, a czym w miłości?

P.S.: Ja już jestem dużym chłopcem. Moje młodzieńcze ideały ewoluowały z biegiem czasu. Kiedyś chciałem jedynie roli ciekawych, rozwijających. Nie ukrywam, że zrobiłem w życiu parę rzeczy tylko po to, żeby zarobić pieniądze, bo to też jest istotne. Przyjmowałem propozycje, które nie wydawały mi się specjalnie porywające, ale przynosiły dochód. Jestem facetem. Uważam, że muszę zadbać o rodzinę, o to, żeby ten dom jakoś funkcjonował. Mam bardzo różne priorytety. Ogromnie się cieszę, jak uda mi się połączyć prawdziwą sztukę, coś ciekawego i rozwijającego dla mnie z aspektem atrakcyjnym dla widza. Łatwo jest być niespełnionym artystą i narzekać, że świat nie rozumie wybitnej twórczości, bo to co się robi jest bardzo ambitne, ale nikt nie chce tego oglądać. Ja jestem realistą. Twardo stąpam po ziemi i biorę pod uwagę fakt, że to co robię, musi się sprzedawać. W miłości kieruję się chyba intuicją, instynktem… To, że jesteśmy razem tyle lat nie było nigdy świadomą strategią. To był piorun, który uderzył w ziemię i zrodziło się coś pięknego.

A co Pani uważa o rywalizacji w małżeństwie? Potrafi ona przynieść coś dobrego czy raczej jest niszcząca?

A.W.: Wydaje mi się, że jeśli w małżeństwie pojawia się rywalizacja, to jest to coś złego. Jeżeli mam partnera i go kocham, to chcę rozwijać się dla niego, chcę stawać się coraz lepszą. On mnie motywuje. Motywacja to jest jednak coś innego niż rywalizacja. Ja sobie nie wyobrażam, żebyśmy się ścigali w ilości osiągnięć, nagród, propozycji. To jest dla mnie zaprzeczenie związku. Związek to dla mnie bycie razem. Patrzenie w jedną stronę. Kiedy w życiu robi się ciężko z powodu przemijania, chorób, problemów życiowych, to związek powinien wyciągać w górę. Nie widzę tutaj miejsca na rywalizację. Moim zdaniem jest to szkodliwe dla związku. Nie widzę takiej sytuacji, w której na przykład urodziłam dziecko, postanawiam, że chcę karmić je piersią i być z nim na początku, więc zawieszam swoją działalność zawodową, a mój mąż zaczyna ze mną rywalizować o to kto więcej pracuje, kto więcej zarabia. Razem budujemy ten nasz świat. Co innego z motywacją i wzajemnym nakręcaniem się do różnych rzeczy. „Tak, dasz radę! Idź pobiegaj! Weź tę pracę! Weź tę rolę!” To jest zupełnie coś innego.

Pojawiliście się na swojej drodze w trudnych momentach życiowych dla Was obojga. Musieliście pożegnać się z bliskimi Wam osobami. Czy uważa Pan, że powiedzenie „miłość przezwycięży wszystko” jest tutaj adekwatne?

P.S.: Kiedy zaczynaliśmy być z Agnieszką to rzeczywiście był ciężki moment. Odeszli moi dziadkowie, mama Agnieszki. Nie wiem, czy miłość wszystko przezwycięży. My musieliśmy się od razu sprawdzić w poważniejszej roli niż chodzenie do kina, na imprezy i trzymanie się za ręce. To nie był żaden świadomy test. Tak życie nami pokierowało. Jeżeli wtedy to uczucie przetrwało, to była to bardzo dobra prognoza na przyszłość. Mówi się, że miłość może góry przenosić, więc pewnie przezwycięży wszystko.

A jak Pani uważa? „Miłość może przezwyciężyć wszystko” czy to raczej kwestia włożonego wysiłku, że udało wam się przetrwać przez te wszystkie lata?

A.W.: Praca i wysiłek zawsze muszą być włożone w związek, ale musi być w tym obecna też miłość. Jeżeli nie ma jej u podstaw i nie pojawia się ona na początku, to nie wiem jak bardzo ludzie by się nie starali, nie będą umieli się pokochać. Trzeba spotkać tego człowieka, który z nami rezonuje. Musimy do siebie pasować na wszystkich poziomach. Musi podniecać nas seksualnie, musimy pragnąć się o niego troszczyć, wzruszać nas, chcemy go podziwiać i spędzać z nim czas. Ja nie wierzę, że można całe życie trwać w stanie zakochania. Ono jest na początku. Człowiek w nie wpada, nie widzi wad drugiej osoby, wydaje mu się, że zawsze będzie wspaniale. U nas ten etap dość szybko się skończył. Mieliśmy taki rok, gdy opuszczały nas bardzo bliskie osoby. Musieliśmy wejść w taki tryb wzajemnego pocieszania się i dawania sobie siły. To bardzo nas wzmocniło i uświadomiło w tym, że warto w tym trwać. Nie powiedziałabym, że podejmować trud czy wysiłek, kojarzą się one z czymś ciężkim. Nazwałabym to przygodą. Kiedy jest się razem kilka, kilkanaście lat, to pewne priorytety się zmieniają. Pojawiają się dzieci, ciężej jest znaleźć czas tylko dla siebie i ciągle patrzeć sobie głęboko w oczy. Dla nas kochanie kogoś to przede wszystkim dawanie wsparcia. Mamy wspaniałą rodzinę, wspaniałych przyjaciół. Jesteśmy ludźmi, którzy budują głębokie relacje i uważamy, że drugi człowiek jest ważny w naszym życiu. Może dlatego też się tak dystansujemy od naszej widowni. Ja bardzo cenię swoją publiczność i szanuję wszystkich ludzi. Jestem wdzięczna za wszelkie słowa wsparcia i podziwu, ale to nie są moi przyjaciele i ciężko jest mi wpuścić ich do swojego życia. Dla mnie i dla Przemka związek, jakikolwiek, miłość, przyjaźń, jest czymś głębokim. Musi trwać i rozwijać się. Ja potrzebuję do tego odpowiednich warunków, domowego zacisza. Może jestem staroświecka i nie nadaję się do tego dzisiejszego świata, ale tak jest i nie będę tego ukrywała.

Panie Przemku, w kinach pojawił się właśnie film „The End” z pana udziałem.  Koniec… tylko czego? Tajemnic? Film ma podobno odkryć przed widzem prawdziwy świat polskiego show biznesu.

P.S.:  Czy film odkrywa tajemnice show biznesu? Raczej pokazuje pewne mroczne strony. Nie wiem, czy jest bardzo odkrywczy i nowatorski, ale na pewno jest bardzo ciekawy w swojej formie. Myślę, że była ona użyta po raz pierwszy w Polsce. Pierwszy raz zrobiliśmy film podczas pandemii, używając pewnych niecodziennych zabiegów. Wcześniej nie zdarzyło mi się pracować w taki sposób. Widziałem już film na premierze. Uważam, że jest bardzo interesujący, ale nie jest pozbawiony wad. Posiada jakieś tam pęknięcia scenariuszowe, ale dobrze się bawiłem oglądając ten film. Uważam, że Tomasz Mandes i Ewa Lewandowska zrobili kawał dobrej roboty filmowej. Tytuł „The End” jest dość przewrotny. Film zaczyna się od początku, Tomek nazwał go „Koniec”, a na dodatek zaczyna się sceną pogrzebu.

Powiedzieli Państwo, że staracie się unikać wspólnej pracy. Jako para nie pojawiacie się często w świetle reflektorów. 

P.S.: Tak, ponieważ ja i moja żona funkcjonujemy w tym świecie, żyjemy, pracujemy, wychowujemy dzieci. Ja traktuję „show biznes” jako pracę, którą wykonuję. Nie ukrywajmy, trochę go już znam i nie uważam, żeby był on bardziej zepsuty niż jakakolwiek inna branża w tym kraju. Taki sam film jak „The End” można by zrobić o politykach, lekarzach, prawnikach czy dziennikarzach. To, że tak szumnie mówi się o mankamentach show biznesu, wynika z tego, że bardzo szumnie mówi się o całym show biznesie. My jesteśmy na czołówkach gazet, jesteśmy na językach, jesteśmy w Internecie. Wszystkie nasze błędy i słabości są zawsze zauważane. Nie wierzę w to, że aktorzy czy inni celebryci częściej się zdradzają, piją, ćpają czy robią inne niepochlebne rzeczy, niż robią to ludzie z innych zawodów. Myślę, że tyle samo jest fałszu i obłudy w show biznesie, co fałszu i obłudy w każdym człowieku.

A.W.: Wydaje mi się, że w naszym zawodzie wystarczająco eksponujemy się dla świata. My nie tworzymy czegoś odrębnego. Nie piszemy książek, nie malujemy. Pracujemy naszym ciałem, naszym umysłem, naszymi łzami, naszą duszą, naszą fizycznością, a czasem nawet naszym wstydem, kiedy musimy się obnażyć. Nie mam na myśli obnażania jedynie w wymiarze fizycznym. Czasem musimy ukazać nasze emocje, które jak to mawia mój brat – psycholog, ludzie „normalni” próbują ukryć przed światem. My, aktorzy, wręcz je wywlekamy i opieramy na nich całą swoją twórczość. Zawsze wychodziliśmy z Przemkiem z założenia, że musi być pewna sfera tylko dla nas. Jest cała masa ludzi, która wpuszcza świat dziennikarzy, fanów, wielbicieli do każdego zakątka swojego życia. Informują o której rano biorą leki, co jedzą na śniadanie, jak się kochają z mężem, gdzie są na wakacjach i to wszystko ze szczegółami. Nie oceniam tego. Jeżeli im to odpowiada, to OK. Ja bym się z tym nie czuła komfortowo. Chcę mieć kawałek świata tylko dla siebie i na szczęście jestem z mężczyzną, który podziela tę filozofię. Płacimy za to jakąś cenę, na pewno jest to mniejsza popularność. Żyjemy w kulturze plotkarsko-skandalizującej, która chce zajrzeć do każdego zakamarka. Ale my nigdy tego nie żałowaliśmy. Póki co nam to służy. Jesteśmy razem przez dwadzieścia lat bez większych zawirowań po drodze. Ja w ogóle nie jestem fanką czerwonych dywanów. Zawsze się śmieję, że staję się aktorką w momencie wejścia na scenę czy przed kamerę. Cała ta otoczka… wywiady, promocja… jest mi to niezwykle obce. To nie mój świat. Gdyby spojrzeć na to od tej strony, to chyba wcale nie nadaję się do tego zawodu.

Czyli rozdzielacie Państwo życie prywatne od życia zawodowego?

A.W.: Zdecydowanie. Jeżeli się intensywnie pracuje – gra się w teatrze, w serialu, do tego wychowuje się dwójkę dzieci, to nie ma na to czasu. Każde wyjście na czerwony dywan to są godziny przygotowań. Umalować się, ubrać, zrobić fryzurę to w najlepszym przypadku dwie godziny. Biorąc pod uwagę jeszcze sam bankiet, to cały wieczór wyjęty z życia prywatnego. Dla niektórych bywanie na bankietach i ściankach to istotny aspekt życia. Dla mnie nie. Dla innych to po prostu praca, ale ja mam jej już tyle na głowie, że podziękuję. Nie chcę poświęcać tego czasu na pracę i zabierać go moim dzieciom. Mamy też z Przemkiem dużo innych pasji… tenis, joga, narty, książki, nasi Chłopcy. Jak nie musimy się gdzieś pojawić, to często nie bardzo nam się chce.

Można Panią aktualnie zobaczyć na deskach warszawskiego teatru w sztuce „Dom lalki. Cz. 2”. Porusza ona problem odgrywania roli przez człowieka. Czy uważa Pani, że jest to aktualny problem?

A.W.: W kontekście tego o czym rozmawiałyśmy uważam, że jest on jak najbardziej aktualny. Po prostu role się zmieniają. Chociażby w naszym zawodzie i w życiu osób funkcjonujących w świecie celebrycko-medialnym 90% to są odgrywane role. Ktoś stwierdza, że się w tym sprawdza i jest to dla niego OK, tylko że potem bardzo ciężko jest się od tego oderwać. Rzadko kiedy ktoś jest w stanie przyznać, że nie czuje się dobrze, że nie ma siły ani ochoty uśmiechać się do zdjęć. W większości pokazujemy swoje życie pomijając wszelkie problemy i niedogodności. Współczesny świat narzuca nam rolę bycia ciągle uśmiechniętym, szczęśliwym, a nawet młodym. Przyjrzyjmy się okładkom gazet. Twarze wygładzone w Photoshopie. Filtry na Instagramie. Kto ich nie używa? Sama łapię się na tym, że jak mam wysłać gdzieś zdjęcie, to wcześniej je lekko obrobię. Oczywiście tutaj wchodzi kwestia skali. Jak daleko możemy się posunąć. Media narzucają nam pewne wzorce i to jest problem naszych czasów. Nie możesz się starzeć, nie możesz powiedzieć, że na pewne rzeczy nie masz już siły, że masz jakiś problem. Musisz być stale uśmiechnięty. To jest taka maska, którą my stale musimy mieć na twarzy. Później ludzie się dziwią, że mamy jakieś problemy. Przecież zawsze uśmiechnięci… Dopiero jak wydarzy się jakaś tragedia, to prawda wychodzi na jaw. Okazuje się, że tu była depresja przez siedem lat, a tam było rozstanie z mężem, a jeszcze gdzie indziej choroba stoi za człowiekiem. Nasz świat ścianek i czerwonych dywanów preferuje osoby młode, uśmiechnięte i sukces. Na prawdziwe życie nie ma tam miejsca. Każdy z nas jest podatny na krytykę. To nie jest tak, że ja się uodporniłam i kiedy ktoś rzuci komentarzem „ale się zestarzała” pod jednym z moich zdjęć, to mnie to nie rusza. Oczywiście, że się zestarzała. Ma 49 lat, nie 20. Bawi mnie zestawianie zdjęć 20-letnich dziewczyn z dojrzałymi już kobietami. To jest dla mnie jakaś aberracja. Na tym polega życie. Najpierw jest się młodym, potem się dojrzewa i starzeje. Dajmy sobie prawo do tego naturalnego cyklu. Ludzie z wiekiem zyskują wiele cennych rzeczy. Mądrość, doświadczenie, umiejętność bycia z ludźmi, rozwiązywania konfliktów. Tylko że to nie ma opakowania, to nie świeci, nie błyśnie w aparacie. W to trzeba wejść głębiej i pochylić się nad tym. Na szczęście istnieje jeszcze jakaś równowaga. Są też ludzie, którzy nas doceniają, pięknie się do nas zwracają i piszą przemiłe komentarze i to jest wspaniałe.

Czyli warto skupiać się na pozytywach?

A.W.: Zdecydowanie. Zawsze. Bardzo często ludzie leczą swoje kompleksy niegrzecznym zachowaniem. Ja zawsze przyjmowałam postawę, że ludzie mają prawo do swojego życia, do swojego wyglądu. Nawet ludzie ze świata medialnego. To, że występuję w filmach, w telewizji i w teatrze nie daje nikomu prawa do wchodzenia z butami w moje życie. 

foto: East News, materiały bohaterów

 

Prestiż  
Wrzesień 2021