POCZET SZCZECIŃSKICH OLIMPIJCZYKÓW

Janusz „Bąbel” BRZOZOWSKI

galeria

 

Janusz „Bąbel” BRZOZOWSKI

Piłkarz ręczny. Do historii polskiego sportu przeszedł jako jeden z najlepszych prawoskrzydłowych drużyny narodowej. Dwukrotny olimpijczyk: z Montrealu (1976), gdzie po wygranym meczu
z drużyną ZSRR zdobył brązowy medal, i z Moskwy (1980), gdzie zajął 7. miejsce. Urodzony 29 czerwca 1951 roku w Szczecinie. Mimo nie najlepszych warunków fizycznych – 173 cm wzrostu (stąd przezwisko „Bąbel”) – potrafił na stałe zadomowić się w drużynie narodowej. Na igrzyskach olimpijskich
w Montrealu i Moskwie oraz na Mistrzostwach Świata w Danii (1978) – 6. miejsce, i w Dortmundzie (1982), gdzie Polacy zdobyli brązowy medal, był kapitanem reprezentacji oraz podstawowym zawodnikiem zespołu.

W reprezentacji Polski rozegrał 164 spotkania. Do jego sportowych sukcesów należy dołożyć
także: dwukrotnie srebrny medal w Pucharze Świata w Szwecji (1975, 1979) i dwukrotnie brązowy medal Akademickich Mistrzostw Świata w Rumunii (1975) i w Polsce (1977). Zawodnik MKS Pogoń Szczecin (1969-1983),
od 1983 roku był zawodnikiem i trenerem drużyny SF Sjundea w Finlandii, gdzie trzykrotnie zdobył srebrny medal Mistrzostw Finlandii; w latach 1987-1989 był zawodnikiem FC Miluza, od 1990 roku trenerem żeńskiej drużyny MKS Pogoń Szczecin, z którą zdobył Puchar Polski (1991). Dzisiaj pracuje w Totalizatorze Sportowym i udziela się w Szczecińskim Klubie Olimpijczyka.

Karierę sportową wspomina jako ciężką pracę, ale dającą ogromną satysfakcje i efekt w postaci zdobytych medali. Jednocześnie sport, zdaniem Janusza Brzozowskiego, daje możliwość zwiedzenia świata. On sam jako zawodnik odwiedził 25 krajów. Uważa też, że każdy, kto rozpoczyna uprawianie sportu, ma szansę osiągnąć wielki sukces, bo start wszyscy mają taki sam.

Rafał Podraza

Prestiż magazyn szczeciński
( 25)
Sierpień'09