Drugą połową jest kobieta. Mężczyzna wie, czy już ją znalazł, czy tylko mu się wydawało. Z pochopnych decyzji rodzą się osobiste dramaty. Najczęściej wynikają z zakochania, a nie kochania. Faza zakochania może trwać i parę lat, ale zwykle już na początku znajomości dostajemy znaki, że to partnerka nie dla nas. Jednak znaki lekceważymy, mówiąc sobie: „Chwilo – trwaj!” i tkwimy w zawiązku wciąż z połową duszy własnej, która woła: „Musimy szukać dalej! Nie widzisz, że to nie Twój adres? Przecież klapki z oczu dawno spadły. Liczysz na cud? Człowieku – w nogi!!!”
I tak znów rozpoczyna się wielka ucieczka w nieznane, po zakochanie czy kochanie. Za nami po drodze zostają złamane serca, bo nie wszyscy chcą się poddawać filozofii o połowach dusz czy jabłek. W chwili wyrzutów sumienia jest nam ciężko, po czym jednak trzeźwiejemy i mówimy sobie: „Ale zaraz, zaraz, przecież nie jestem w Armii Zbawienia. To moje życie. Chcę być szczęśliwy. Chcę poznawać nowe kobiety. Ta adrenalina… jest mi potrzebna. Miłość jest napędem, atomowym paliwem. W momencie zauroczenia wszystko mogę. Jestem ujmujący, szarmancki, mam pomysły i niewyczerpane pokłady energii”.
– O tak, każda kobieta to wie. Znamy facetów jak zły szeląg, ale musimy być uczciwe i przyznać: lubimy ten moment znajomości. I jeśli nawet na początku jesteśmy nieufne, to potem nabieramy się na ten lep. Nawet te z nas, które uważają się za samodzielne, gdzieś w głębi serca tęsknią za mężczyzną, który jest opiekuńczy (dla nas i naszych dzieci), nieprzewidywalny w szeregu niespodzianek, które nam funduje, dobrze zarabiający i generalnie bardzo sprawny. Ludzie, gdzie są tacy faceci!!! W marzeniach, w marzeniach, a marzenia się spełniają. Wprawdzie niektórzy mężczyźni muszą mieć za sobą siedem rozwodów, aby zaczęli być jak z naszych marzeń, ale cóż, liczy się osiągnięcie celu. Nie będzie już taki przystojny, bo lata doświadczeń zrobiły swoje, ale jeśli reszta w porządku, to czemu nie…
– Czy pani uwierzy, mam 70 lat. Mój trzeci mąż, który na pewno, tak jak mówi ten pan, jest drugą połową mojej duszy, ma 78 lat. My do dziś mamy dobry seks. Naszukaliśmy się siebie po świecie, ale opłaciło się. Jesteśmy razem od 20 lat i czuję, jakbym dopiero co go poznała. Ten dreszcz emocji jest wciąż niesamowity. Jadę po niego do Warszawy. Mimo swojego wieku jest ekspertem w swojej branży. Często jeździ po Polsce. „Przyjedź kochanie, pójdziemy do Łazienek, pospacerujemy po starej Warszawie. Jak zawsze, mam coś miłego dla Ciebie, specjalnie przygotowałem” – mówił przez telefon. To jadę. Za nim wszędzie bym pojechała.
– A jeszcze pani powiem, że znałam wielu mężczyzn. Zawsze zauroczenie to silna emocja, ale to, co poczułam do Kazika, było jedyne w swoim rodzaju, dlatego uważam, że jeśli spotykamy „uzupełnienie naszej duszy”, to wiemy to na pewno. Nie ma nawet cienia wątpliwości. Fizycznie, nie tylko duchowo – poczułam wtedy, że stanęłam na pewnym gruncie. Całe życie go szukałam.
– Ma pani szczęście. Mam już 50 lat i wciąż nie znalazłem. Może nigdy nie znajdę. Pozostaje wierzyć w reinkarnację. Wtedy mam poczucie, że sporo czasu przede mną.
„…Z 15-minutowym opóźnieniem zbliżamy się do stacji Warszawa Centralna. Podróżnych prosimy o sprawdzenie, czy nie pozostał żaden bagaż. Dziękujemy za wspólną podróż…”
Aforyzm na poprawienie humoru:
Miłość – ciężka choroba, ponieważ obydwoje od razu muszą iść do łóżka.
(Robert Lembke)
Kutasiki w kapuście po góralsku – dobre jak licho…
Ogony wieprzowe (po 2 na głowę), kapusta kiszona (dość kwaśna) ok. 0,5 kg, włoszczyzna; przyprawy: ziele angielskie, pieprz czarny, kminek (dość obficie), listek laurowy
Ogony umyć, włożyć do gara, zasypując tartą włoszczyzną i kapustą kiszoną. Dodać przyprawy. Zalać wodą „do lustra”. Gotować na wolnym ogniu – im dłużej, tym lepiej. Podawać z odsmażonymi ziemniakami lub żytnim pieczywem.
– Reklama –
Smacznego i do zobaczenia w następnej podróży!
Joanna Osińska
