Potrafimy świntuszyć słownie w sypialni?
Niestety część Polaków nadal ma z tym problem. Uważamy to za wstydliwy temat. Potrafimy nazywać sytuacje seksualne, ale wulgarnie. Nie traktujemy tego naturalnie. Mamy problem ze słownictwem, mylimy pojęcia. Przykładowo penisa nie nazywamy „penisem” tylko np. „siusiakiem”, a waginę „cipką”. Oczywiście wszelkie słowa są dopuszczalne i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Problem polega na tym, że mamy problem z mówieniem wprost.
To skąd się bierze ten problem z „pieprznym” słownictwem w czasie miłosnych igraszek?
Ze stereotypów. Mamy problem z określeniem tego kim jesteśmy w czasie stosunku seksualnego, a jacy powinnyśmy być. Na przykład my kobiety boimy się, że jak to zrobimy to zostaniemy ocenione jako najgorsze. Jak partner powie do swojej dziewczyny w łóżku „ty dziwko” to ona się obruszy. A tak naprawdę ona nie jest „dziwką” i to określenie nie ma na celu ją upokorzyć. Przyjmuje taką rolę, tylko w tej konkretnej sytuacji. Jej partner chce by była po prostu wyuzdana.
A z mówieniem w trakcie, na przykład tego co chcemy i jak chcemy? Okazuje się, z tym też nie zawsze nam po drodze.
Nie robimy tego, żeby na przykład nie urazić partnera. To znaczy, myślimy o tym w ten sposób, tak nam się wydaje. Tak naprawdę jest na odwrót. Kiedy dwoje partnerów jest mocno podnieconych podczas aktu seksualnego, to mówienie sobie takich rzeczy jest jak najbardziej na miejscu. Przez to nasz seks jest pełniejszy, radośniejszy. To także bardzo dobry element samej zabawy. Nie ma sensu tego unikać.
Wygląda na to, że z wyznawaniem sobie miłości też jest problem, nie mówiąc już o takich zdaniach jak „pragnę cię” czy „mam na ciebie ochotę”.
Prowadzimy tak surowe życie w ciągu dnia, tak żyjemy „osobno”, że powiedzenie do drugiej osoby, że się ją kocha, staje się bardzo trudne. A kiedy już to zrobimy, to czasem druga strona widzi w tym coś podejrzanego. Oczywiście nie jest to na całe szczęście regułą. Co do drugiej, przez panią, poruszonej kwestii, znowu mamy do czynienia ze stereotypami. Kobieta, która inicjuje seks mówiąc do mężczyzny, że go pragnie jest postrzegana jako łatwa albo po prostu jako „dziwka”. To oczywiście nieprawda. To wspomniany przeze mnie stereotyp, który ciągnie za nami od wieków. Kobieta też ma ochotę na seks. Pamiętajmy o tym.
Pomimo tego nadal uważamy się za otwartych w tym temacie. Nie przesadzamy przypadkiem?
Z jednej strony wstydzimy się tematu seksu, a jednocześnie seks jest wszędzie, otacza nas ze wszystkich stron. Potrafimy być za to bardzo bezpośredni seksualnie w Internecie, bo tam nikt nas nie kontroluje. My Polacy myślimy, że jesteśmy otwarci, a nasze życie seksualne jest atrakcyjne. Owszem jest lepsze niż 40 lat temu. Na przykład orgazm u kobiet przestaje być tematem tabu, ale to jeszcze kropla w morzu naszych seksualnych potrzeb. Można mówić o problemie w momencie, kiedy nie potrafimy przed albo po stosunku, mówić o tym co jest dla nas atrakcyjne, czego pragniemy i jak pragniemy. To się później przenosi na łóżko. Przez to też nasz seks jest ubogi. Oczywiście są pary, osoby bardziej doświadczające. Część z nas jest na pewno otwarta.
– Reklama –
To co zrobić z tą resztą, która nawet nie wie jak wiele traci?
Edukować. Wychowanie seksualne powinno być w szkołach. Powinniśmy o tym rozmawiać. Nie wstydzić się swoich pragnień. Próbować je realizować, nie zapominając przy tym o prawdziwej bliskości. Jeszcze wiele przed nami choć nie jest z nami aż tak najgorzej (śmiech).
Dziękuję za rozmowę
Eliza Omelańczuk – psycholog, socjolog doradztwa psychospołecznego, terapeuta, seksuolog. Wszechstronnie wykształcona, skończyła m.in. seksuologię kliniczną pod kierownictwem prof. dr hab. Zbigniew Lwa – Starowicza. Tematem jej pracy dyplomowej była „Geneza i terapia zaburzeń preferencji seksualnych. Współpracuje m.in. z Fundacją „Mam Dom” z Consilius Centrum Medyczne i z Domem Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych. Prowadzi własny Gabinet Psychologiczno – Terapeutyczny.
