Nawet najlepiej wyposażony szpital nie zastąpi domu, bo jak mądre przysłowie mówi „wszędzie dobrze ale w domu najlepiej”. Zachodniopomorskie Hospicjum dla Dzieci i Dorosłych działa według tych słów i robi to doskonale. To nie tylko grupa wysoko wykwalifikowanych lekarzy, pielęgniarek i wolontariuszy, to przede wszystkim ekipa wierzących w to, co robi i entuzjastycznie nastawionych do swej pracy ludzi. Pomagają ciężko i śmiertelnie chorym małym i tym większym pacjentom a także ich rodzinom Z ich pomocą można zapomnieć o chorobie. – Najważniejszą rzeczą jest by dzieci czy dorośli byli w domu, bo chyba nie ma lepszego miejsca niż dom rodzinny – stwierdza Mariola Konecka, pielęgniarka z Hospicjum, specjalizująca się w opiece nad ciężko chorymi dziećmi. – Dzieci w domach się nie boją. Nigdy nie usłyszałam od dziecka „dlaczego to mnie spotkało?’, „dlaczego jestem chory?”. Prędzej rodzice nie godzą się z taką niesprawiedliwością. Zadają pytania, dlaczego spotkało to ich dziecko, „przecież niczemu nie zawiniło?, „czemu moje dziecko cierpi?” Wszystkie założenia hospicyjne mówią, że dom jest to najlepsze miejsce opieki.
A Kinga Krzywicka, prezes zarządy Fundacji Hospicjum dodaje: – Druga rzecz, szczególnie w przypadku dzieci to jest to, że umieszczanie ich na oddziale stacjonarnym jest często kłopotliwe dla ich rodziców, niekoniecznie mieszkających w samym Szczecinie czy w Koszalinie. Dla komfortu psychicznego i emocjonalnego szczególnie pacjenta pediatrycznego pozostanie w rodzinnym domu niesie za sobą same plusy.
W szpitalu w tych wszystkich procedurach człowiek może się pogubić, natomiast w domu jest wśród najbliższych. Jak to pacjenci Hospicjum mówią „biednie, skromnie ale własne łóżko”. Co prawda w Hospicjum stacjonarnym przy ul. Pokoju są warunki przygotowane dla pacjentów, których rodziny nie są wstanie się nimi opiekować. Pacjenci, którzy są w kontakcie mówią, że jest tu naprawdę dobrze ale jednak dali by wszystko by znaleźć się we własnym łóżku. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa. – W skład naszego zespołu, oprócz medycznych pracowników, takich jak lekarze i pielęgniarki wchodzą fizykoterapeuci, psychologowie, pracownik socjalny ale także kapelan. – wymienia Mariola Konecka. – Pielęgniarka jest z reguły jest dwa razy w tygodniu ale kiedy stan zdrowia pacjenta się pogarsza może być nawet dwa razy w ciągu dnia.
– Zapewniamy także pomoc psychologiczną dla rodzin i bliskich naszych pacjentów – mówi Kinga Krzywicka. –Zdajemy sobie sprawę, że temat śmiertelnej choroby, utraty bliskiej osoby i żałoby jest bardzo trudny dla wszystkich. Wypożyczamy też nieodpłatnie specjalistyczny sprzęt medyczny. Tak naprawdę możemy zapewnić wszystko naszym pacjentom w ich domach, łącznie z dobrym samopoczuciem.
