Idealnie z(a)grany
duet

 

W momencie spisywania tego wywiadu Pogoń Szczecin zaliczyła kolejne zwycięstwo, wygrywając 5-1 z Lechią Gdańsk. Bohaterem tego spotkania  był Kamil Grosicki, autor trzech asyst. Przypadek? Oczywiście, że nie. Kamil Grosicki triumfalnie powrócił do rodzimej drużyny i założył ponownie granatowo-bordową koszulkę. Pomimo iż Grosik jest utytułowanym piłkarzem grającym w reprezentacji Polski i kilku europejskich klubach, to nasza rozmowa nie dotyczy wyłącznie futbolu, a będzie o byciu razem, o miłości i o radzeniu sobie z popularnością. W tym przypadku bardzo ważną osobą jest „druga połowa”, czyli żona – Dominika Grosicka. Powiedzenie, że za sukcesem każdego mężczyzny stoi kobieta, po raz kolejny jest błędnie interpretowane. Nie stoi za nim, ale stoi obok niego, a on obok niej. Tak jak bohaterowie naszej grudniowej okładki.

Autor

Aneta Dolega

Zacznijmy od tego, że spotykamy się o szczególnej porze roku. Grudzień do przede wszystkim święta, na które wszyscy czekamy. Jestem ciekawa jak Państwo spędzacie ten czas?

Kamil Grosicki: Dla nas to bardzo ważne wydarzenie. Zawsze staramy się spędzić święta z rodziną, a będąc w Szczecinie – jeszcze z dalszymi krewnymi. Ostatnie lata przebywaliśmy za granicą i najczęściej to rodzina do nas przylatywała. Działo się tak szczególnie podczas mojego pobytu w Anglii, gdzie akurat w tym czasie nie ma przerwy w meczach. No cóż, taka specyfika tego zawodu, ale można się do tego przyzwyczaić. Natomiast w tym roku święta będą wyjątkowe, bo tradycyjne, tu na miejscu. Szczerze? Nie mogę się już ich doczekać.

Dominika Grosicka: Zajmuję się organizacją świąt, od początku do końca, gdziekolwiek mają się one odbyć. Wcześniej kiedy częściej przebywaliśmy za granicą, zawsze przebiegały zgodnie z tradycją, też po to, by wszyscy poczuli magię świąt… chociaż dla mnie jest mniej magicznie, bo tydzień poprzedzający święta, spędzam głównie w kuchni (śmiech). Natomiast zawsze moim celem jest, żeby dzieci miały fajne święta, żeby ten czas pozytywnie im się kojarzył. Dlatego też, w tym roku, będzie wyjątkowo, bo Boże Narodzenie spędzimy w końcu w Polsce.

Czy ten podział ról, działa także poza specjalnymi okazjami? 

Kamil Grosiciki: Tak naprawdę nad wszystkim czuwa Dominika, jest świetna w prowadzeniu domu, wspaniale gotuje i też dobrze się w tym wszystkim odnajduje. Oczywiście pomagam jej na tyle, na ile pozwala mi czas. Nasze życie jednak jest po części uzależnione od mojej pracy. Po powrocie do Polski, tych piłkarskich obowiązków mam znacznie więcej. Nie tylko treningi, mecze ale też praca poza boiskiem, związana z marketingiem, z promocją klubu. W Futbol Arenie prowadzimy szkółkę piłkarską. Spędzam tam dużo czasu ze swoimi wspólnikami, nadrabiam czas, kiedy mnie tu fizycznie nie było. Ponadto, dochodzą do tego nasze prywatne plany związane m.in. ze zmianą domu, z przyszłością, którą wiążemy ze Szczecinem.

Dominika Grosicka: Naprawdę ten czas mamy wypełniony po brzegi ale to dobrze, dzieje się. Tak ma być.

Panie Kamilu, po kilkunastu latach wrócił Pan do rodzinnego miasta na dłużej, a może i na stałe, ale także do swojej rodzimej drużyny. Dla kibiców Pogoni to była wspaniała wiadomość. Co wpłynęło
na  tę decyzję?

Kamil Grosicki: Przebywając, mieszkając poza Szczecinem zawsze do niego chętnie wracałem, nawet na chwilę. Przyszedł w końcu taki moment, że razem z żoną zadecydowaliśmy o powrocie do Polski. Byliśmy już zmęczeni kolejną przeprowadzką, reorganizacją życia, naszego i dzieci. Poza tym nie byłbym chyba szczęśliwy znowu grając za granicą i to niekoniecznie w top klubie z pierwszej światowej piątki. Stwierdziłem, że nie ma sensu szukać czegoś na siłę, kiedy mogę być szczęśliwy grając znowu w Pogoni, w drużynie w której się wychowałem. Jestem w Szczecinie dopiero od kilku miesięcy ale na każdy trening idę uśmiechnięty, zmotywowany. Wiem, że klub ma wobec mnie wymagania, ma konkretne cele, a ja jestem po to, by pomóc je zrealizować.  Widzę jaki jest odbiór mojego powrotu do Pogoni. Ludzie naprawdę bardzo miło mnie przyjęli. Moim zadaniem jest odwzajemnić to zaufanie, odwdzięczyć im się za to najlepszą grą na boisku. 

A Pani jak odniosła się do tej decyzji i do powrotu do Polski?

Dominika Grosicka: Moją rolą zawsze było wspieranie Kamila w pracy i tzw. ogarnianie domu, dzieci. Dlatego ta decyzja, choć nagła, była dobra. Mam teraz większy spokój, poczucie stabilizacji. Związane jest to po części z naszą młodszą córką. Za granicą dzieciom jest ciężko w szkole. Co prawda starszy syn dobrze się tam czuł i trochę żałował, że się przeprowadzamy, ale koniec końców dogadaliśmy się i jest dobrze. Natomiast córka po przeprowadzce do Szczecina w końcu jest szczęśliwa. Trafiła do bardzo dobrej szkoły, w której świetnie się czuje. Te rzeczy są dla mnie bardzo ważne. Oprócz tego mam w końcu czas, by zająć się swoimi sprawami. Mam pewne zawodowe plany o których realizacji myślę od jakiegoś czasu, ale nie chcę jeszcze zdradzać szczegółów by nie zapeszyć.

Jesteście Państwo już razem dość długo. Z tego co wiem, początek Waszej znajomości nie był taki prosty. Pani mąż, musiał na Panią trochę poczekać. Co się stało, że w końcu dała Pani mu szansę?

Dominika Grosicka: Chyba trafił w dobry moment (śmiech). Nasza znajomość wyglądała na początku tak, że trochę ze sobą korespondowaliśmy, telefonicznie, sms’owo ale nic więcej. Dokładnie teraz nie pamiętam, bo było to już dość dawno, ale nasz kontakt się urwał i po kilku miesiącach Kamil znienacka się do mnie odezwał. Zadzwonił, że przyjeżdża do Poznania ze swoją drużyną, a grał wtedy w Jagielloni, i chciałby się ze mną spotkać. Stwierdziłam, że czemu nie i tak się to zaczęło. Nie było w tym jakiegoś drugiego dna. Czasem  w życiu jest tak, że w danym momencie  dzwoni telefon, za którym idą dalsze rzeczy. Po prostu tak ma być, to jest ten moment. Kamil przyjechał, później znowu, później ponownie mnie odwiedził i za którymś razem wrócił już ze mną  (śmiech).

Kamil Grosicki: W Dominice zakochałem się za pierwszym razem i później musiałem sobie z tym poradzić (śmiech).

Dominika Grosicka: Poczekać na dobry moment (śmiech).

Kamil Grosicki: Dokładnie, tak jak Dominika mówi, musiałem swoje odczekać. Na ponowny kontakt zdobyłem się gdzieś prawie po roku. Grałem wtedy z moją drużyną w Poznaniu i stwierdziłem, że się odezwę. Jakoś się udało i później znów odwiedziłem Dominikę. A nie było to takie proste, gdyż z Białegostoku, w którym wtedy mieszkałem, do Poznania jest spora odległość. Pięćset kilometrów jeszcze starymi drogami, pomiędzy jednym a drugim treningiem. Musiałem sobie to wszystko dobrze zaplanować, ale bardzo mi zależało. Po którymś razie zdecydowaliśmy, że razem zamieszkamy. Dominika przeprowadziła się do mnie, do Białegostoku. Marcel, syn Dominki, był wtedy malutki, więc musieliśmy znaleźć dla niego przedszkole a dla siebie większy dom. Wszystko się ułożyło. Później zaczęła się moja zagraniczna część kariery i wyjechaliśmy, najpierw do Turcji, a później w następne miejsca. I tak zleciało, można powiedzieć, na walizkach, 11 lat.

Można się dostosować do takiego trybu życia?

Dominika Grosicka: Do tego nigdy nie da się dostosować, pod każdym względem. Nie potrafimy nawet zliczyć ile mieliśmy mieszkań i domów w różnych miejscach, w każdym mieście. W Anglii było już apogeum. Do tego samoloty, lotniska. Nadrabianie zaległości w szkołach, najpierw z Marcelem, później z Mają. Koniec wakacji i początek września zawsze mi się kojarzył z nadchodzącą pod tym względem niewiadomą. Natomiast każde minusy mają również plusy. I ta przysłowiowa tułaczka dała tyle dobrego, że nasze dzieci są odważne, obyte, mają łatwość  adaptowania się do nowych sytuacji, nie boją się zmian. Są przy tym  skromne i dobre. Jestem z nich dumna. Dlatego też, pod tym względem, najlepiej dogaduję się z żonami innych piłkarzy. Nigdy nie musiałyśmy sobie niczego tłumaczyć, żeby wiedzieć, że znajdujemy się w tym samym momencie. Te wszystkie rozdmuchane, wyimaginowane opinie o „WAG’s” są odklejone od rzeczywistości.

No właśnie, wspomniała Pani o akronimie, a raczej łatce, którą wymyśliła brytyjska prasa bulwarowa na określenie partnerek życiowych piłkarzy, jakby w ogóle to miałoby mieć jakiekolwiek znaczenie i było potrzebne… 

Dominika Grosicka: Dokładnie i śmieszy mnie definicja tego określenia. Ono nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Kompletnie. Ale to raczej wiedzą tylko żony i narzeczone sportowców, bo to „zjawisko” dotyczy już nie tylko piłki nożnej.

Jest Pani chyba odporna na robienie „szumu” wokół Pani czy Pani męża przez portale plotkarskie?

Dominika Grosicka: W ogóle ich nie czytam. Szkoda mi na to czasu. Wpatrywanie się w wyświetlacz telefonu ograniczam do minimum.  Są fajniejsze, ciekawsze rzeczy do robienia niż surfowanie po plotkarskich portalach. Dobra książka, film, rodzina, na to z przyjemnością poświęcam wolny czas. 

A Pan jak się do tego odnosi? Jest Pan znanym sportowcem, osobą publiczną. Popularność ma zawsze dwie strony, również tą ciemniejszą.

Kamil Grosicki: Musze stwierdzić, że nigdy nie zostałem skrytykowany publicznie. W sieci jest różnie. Jestem osobą raczej impulsywną, wrażliwą i parę razy wdałem się w dyskusję. Dałem się sprowokować, co tylko podkręciło hejterów. Ale raczej radzę sobie z tym. Zdaję sobie sprawę, że jako piłkarz, osoba publiczna muszę się zmierzyć z hejtem, z własną sławą. Lubię krytykę ale konstruktywną, dotyczącą meczu, gry, gdzie osoba po drugiej stronie wie o czym mówi. Mimo takich sytuacji, mam za sobą wielu kibiców, nie tylko w Szczecinie ale i w całej Polsce. 

No właśnie, jak Pan sobie radzi z tą miłością kibiców, bo jest ona bez wątpienia, o czym świadczy chociażby Pana powrót do Pogoni. Kibice nie ukrywają ogromnej radości  z tego powodu.

Kamil Grosicki: To jest bardzo mile. Jestem naprawdę dumny z siebie, że doszedłem do takiego momentu w życiu, w karierze, że daję ludziom radość. Nie tylko jako członek Pogoni, ale także jako reprezentant Polski, przez lata budowałem swoją markę i myślę, że już zapisałem się w historii futbolu. Wracając do samego Szczecina, to jeżdżąc służbowym samochodem, obrandowanym barwami klubowymi, z moim numerem, odczuwam tę sympatię na własnej skórze. Jadąc po mieście ludzie do mnie machają, zatrzymują się, trąbią, pozdrawiają. Wysiadają z samochodów i podbiegają się przywitać. To jest wspaniałe! Od lat siedzę w tym biznesie i wiem jak się w nim poruszać. Zawsze znajdę czas dla kibiców, fanów. Nie odmówię wspólnego zdjęcia, przybicia piątki czy rozmowy. To część mojej pracy, która sprawia mi przyjemność. Wiem, ile to znaczy dla tych ludzi i ile dla mnie.

Pomimo popularności i sławy jest Pan dość skromnym człowiekiem, co potwierdzili moi koledzy, którzy zdecydowanie lepiej się znają na piłce ode mnie. 

Kamil Grosicki: Po prostu robię swoje. Nie potrzebuję sztucznego rozgłosu, wywoływania skandali, żeby tylko o mnie mówiono, żebym był w centrum uwagi. Oboje z Dominiką, nigdy nie potrzebowaliśmy rozgłosu, a na pewno takiego. Lubię czytać o sobie, ale przede wszystkim w kontekście piłki, gry, boiska  i wszystkiego co się z tym wiąże.

Dominika Grosicka: Nie pchamy się na pierwsze strony gazet, nie mamy „parcia na szkło”. Wszystko toczy się swoim rytmem. Dzisiejszy showbiznes w Polsce opiera się gównie na tym, że trzeba zrobić coś głupiego czy dziwnego, żeby zabłyszczeć w plotkarskim portalu lub w bulwarowej prasie. To nie dla nas.

Kamil Grosicki: Dostajemy mnóstwo zaproszeń na różnego rodzaju eventy. 

A przynosi Pan pracę do domu? Przeżywa Pan to co się dzieje na boisku, będąc już poza nim? 

Kamil Grosicki: Oczywiście. Jestem takim typem człowieka i piłkarzem, który przeżywa porażki ale też celebruje zwycięstwo. Zdarzają się jednak momenty, że jestem w słabszej formie, nie wygrywa się, a wiem jaka na mnie spoczywa odpowiedzialność. Wracam wtedy do domu i się tym zadręczam. Kiedyś Artur Boruc powiedział, że  jak przegrasz mecz to nie ma sensu się katować cały czas bo i tak to nic nie da. Trzeba jak najszybciej to wymazać i iść dalej. Niestety ja często przeżywam takie niepowodzenia. Taki najwidoczniej mój charakter.

A jak Pani to znosi? Nie żałuje czasem, że skupiła swoją uwagę na mężu i jego karierze?

Dominika Grosicka: Absolutnie wszystko się toczy wokół pracy męża ale nigdy tego nie żałowałam. Mam takie podejście do życia. Jestem wewnętrznie pogodzona ze sobą. Według mnie, należy tak organizować życie by starać się być szczęśliwym. I tej myśli się trzymam. Staram się myśleć pozytywnie, wspierać w tym myśleniu również bliskie osoby. Doświadczenia kształtują charakter człowieka, a tych dobrych doświadczeń w moim przypadku było bardzo dużo: zwiedzanie świata, smakowanie życia. Trzeba to pielęgnować. Jestem za to wdzięczna losowi.

Na koniec jestem ciekawa, co w sobie Państwo lubcie najbardziej ale może też co Was w sobie nawzajem irytuje? W końcu znacie się najlepiej.

Kamil Grosicki: Jesteśmy ze sobą już 12 lat. Znamy się więc faktycznie bardzo dobrze. Jeśli się już kłócimy to o drobne, tak naprawdę nic nie znaczące, prozaiczne rzeczy. Dominikę kocham za wszystko, nie wdaję się w detale. Kocham ja nawet za to, że zawsze musi mieć ostatnie słowo (śmiech).

Dominika Grosicka: To co u Kamila szczególnie lubię to, że on zawsze jest przekonany o tym, że będzie dobrze. Tak zawsze miał i to zawsze się sprawdzało. Niezależnie od sytuacji, zawsze spada na cztery łapy.
Myślę, że dzieje się tak, gdyż nigdy nie bierze pod uwagę złego scenariusza. Zakłada tylko dobry i ten się spełnia. To świetna cecha, na którą wielu ludzi ciężko musi pracować. Mam na myśli te wszystkie couchingowe historie czy afirmacje. Kamil ma to naturalnie, nie zawsze zdając sobie nawet z tego sprawę. Ja cały czas nad tym pracuję (śmiech). Za bardzo jestem realistką. W związkach z dłuższym stażem fajne jest to, że można wiele problemów rozwiązać na spokojnie, a emocje, które towarzyszyły nam jak byliśmy młodsi i które zniekształcały obraz, ostygają. To pomaga w komunikacji i w byciu razem. Myślę  że nam się to udaje.

Dziękuję za rozmowę.

 

Tekst i produkcja sesji: Aneta Dolega

Foto: Aleksandra Medvey-Gruszka

MUA: Agnieszka Noska

Włosy: Żaklina Mrozek

Stylizacje: Sylwia Majdan, Piotr Rychlicki i Sebastian Połtawski / Velpa.pl

Backstage i produkcja filmowa: Bogusz Kluz

Miejsce: Restauracja Karkut

 

Specjalne podziękowania za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej dla Roberta Skubisza z Restauracji Karkut, Sylwii Majdan i Macieja Schreibera z Velpa.pl

Prestiż  
Grudzień 2021