Jakiś czas temu, niesiona sentymentem, wybrałam się do kina na „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Czułam, że mogę się rozczarować, ale miłość do kunsztu aktorskiego Meryl Streep jest we mnie silna i ugruntowana od dawna.
I faktycznie kreowanej przez Meryl Streep Mirandzie Priestly mocno spiłowali kły i pazury, zdecydowanie nie jest już bezwzględną babą z piekła rodem z części pierwszej. Andrea – Anne Hathaway straciła młodzieńczy bunt i werwę, a Emily w wykonaniu Emily Blunt jest nieco… nijaka. Znakomitą rolę natomiast stworzył Stanley Tucci jako Nigel Kipling. Klasa!
Zobaczyłam też coś w rodzaju bajki o… dziennikarstwie. Bajki o dziennikarkach latających klasą biznes, eventach w kościołach oraz o tym, że jednym wywiadem można naprawić czarny PR wydawnictwa…
Ale też było coś, co w filmie mnie poruszyło – mocno słyszalny krzyk o sztukę słowa, która wraz z pędzącym rozwojem social mediów oraz AI traci na znaczeniu. Nie ukrywajmy – tradycyjne media już dawno utraciły monopol na zarządzanie informacją i kreowanie rzeczywistości. Dzisiaj już wiemy, że ta nieograniczona wolność spowodowała też ogromne zniszczenia, Internet stał się nie tylko źródłem dezinformacji, ale i walki politycznej. Bezpowrotnie zmienił nasze życie.
Dlatego, My na łamach „Prestiżu”, naszego lokalnego „Runwaya”, staramy się tworzyć ważne, opiniotwórcze treści, czyli dostarczać Wam co miesiąc solidną dawkę informacji, dobranych według jakości, a nie algorytmów, serwowanych na tak archaicznym nośniku jakim jest papier. No i Naczelna nosi torebkę od Prady, co prawda kupionej w second handzie, ale zawsze. I na pewno płaszczem w nikogo nie ciska!
Dobrej lektury.
Izabela Marecka
