To był jeden z reprezentacyjnych budynków miasta oraz dowód potęgi gospodarki morskiej w Szczecinie. A nawet został wyróżniony pewnym zaszczytnym tytułem. Po latach świetności został po nim pusty plac w centrum miasta ogrodzony płotem. Zagadką pozostaje co na nim powstanie. Tajemniczy inwestor z Gorzowa Wlkp., który nabył ten teren milczy. Może czeka na lepsze czasy dla inwestycji budowlanych, a może tylko na lepszą cenę za tę działkę?
został zaprojektowany przez warszawskich architektów – Wacława Kłyszewskiego, Jerzego Mokrzyńskiego i Eugeniusza Wierzbickiego, Budowę wieżowca rozpoczęto w listopadzie 1968 roku. Planowano, że zostanie oddany do użytku w 1971 roku. Ale budowa opóźniła się o dwa lata.
„Niestety, na skutek niedoboru mocy przerobowej wykonawcy SPBO-1 oraz trudności ze znalezieniem podwykonawcy na wyposażenie wnętrz, wynikły znaczne opóźnienia. Na rok 1973 pozostały jeszcze prace wartości 4 mln zł. Niemniej jednak jest obecnie szansa na uruchomienie hotelu i restauracji” – informował „Kurier Szczeciński” w styczniu 1973 roku.
W 11-piętrowym budynku znajdowało się 154 pokoi z 250 miejscami noclegowymi, restauracja, sala teatralno-kinowa i gimnastyczna, biblioteka oraz sale wykładowo-konferencyjne. W kwietniu 1973 roku Towarzystwo Przyjaciół Szczecina, Stowarzyszenie Architektów Polskich i redakcja „Kuriera Szczecińskiego” ogłosili kolejną edycję konkursu na najładniejszy budynek Szczecina – „Mister Szczecina 1972”. Wygrał Dom Marynarza, choć jeszcze nie był w pełni ukończony i oddany do użytku. Kiedy już jednak zakończono wszystkie prace szybko stał się jedną z wizytówek stolicy Pomorza Zachodniego. Odbywało się w nim wiele imprez poświęconych ludziom morza oraz z nimi związanych. Organizowano w nim np. marynarskie wigilie, imprezy karnawałowe, bale kapitańskie i sylwestrowe. Nie miał konkurencji. Położony niedaleko Domu Marynarza sławny hotel „Neptun” powstał dopiero w 1984 roku.
„Dom Marynarza miał być nie tylko hotelem dla marynarzy i ich rodzin, ale także ośrodkiem morskiej kultury i tradycji i tak przez wiele lat było.
Tu znalazł swoje miejsce Morski Ośrodek Kultury, była doskonale zaopatrzona biblioteka, sala widowiskowo-teatralna, kino, a nawet studio nagraniowe i filmowe, co w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku było czymś niezwykłym. Na kasety wideo nagrywano też filmy, które później trafiały na statki nie tylko PŻM. W studiu nagrań rodziny marynarzy nagrywały na kasety magnetofonowe życzenia, pozdrowienia, ulubione melodie, które następnie wysyłano na statki. Do końca lat osiemdziesiątych działał telefon „Rodzina”. Podczas 14-godzinnego dyżuru, od 8 do 22 telefonicznie udzielano informacji o aktualnych pozycjach statków sześciu armatorów” – przypomina portal infomare.pl
W Domu Marynarza powstała pierwsza w Szczecinie sauna a potem także solarium. Na ostatnim piętrze funkcjonował drink-bar. Latem dach budynku zamieniano na taras na którym wystawiano stoliki z parasolami.
Dom Marynarza zaprezentował się także na wielkim ekranie. W 1981 roku przez kilkanaście sekund pojawił się w filmie „Okolice spokojnego morza” w reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego z Romanem Wilhelmim w roli główne j. Ale w miarę upływu lat obiekt zaczął tracić na atrakcyjności. Polska Żegluga Morska postanowiła go sprzedać w 2000 roku. Nie było chętnych. Armator przekazał obiekt Skarbowi Państwa w zamian za anulowanie zaległych podatków. W końcu Dom Marynarza trafił do Uniwersytetu Szczecińskiego. Przez wiele lat działał w nim akademik. W 2018 budynek został sprzedany za ponad 16 milionów złotych jednemu z prywatnych inwestorów z Gorzowa Wlkp. Budynek rozebrano w 2020 roku. Od tej pory szczecinian i turystów straszy pusty plac ogrodzony płotem. Co dalej z nim będzie? Dotychczasowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwalał w tym miejscu na wzniesienie budynku o wysokości do 26 metrów. W nowym, przygotowywanym projekcie Planu Ogólnego dla Szczecina pojawiają się propozycje dopuszczenia wyższej zabudowy – sięgającej nawet 80 metrów.
