Najmocniejszą stroną „AUTOterapii” są scenariusz oraz jego struktura. Mateusz Przyłęcki sięgnął do reportażu „Wszyscy tak jeżdżą” Bartosza Józefiaka oraz felietonów, wywiadów prasowych oraz youtubowego kanału Kasi Kozuń, kierowczyni taksówki taxiMama_kasia. Z fragmentów tych pozycji powstał znakomity scenariusz stanowiący intrygującą kompilację o idealnych wręcz proporcjach. Oczami wyobraźni widzę reżysera stojącego na kaneńskiej scenie z zestawem naczyń i urządzeń służących do odmierzania substancji sypkich i ciekłych. Odmierzał nimi jednak odpowiednie proporcje humoru, powagi, wzruszenia, ironii, przestrogi, sarkazmu, etc. Podobnymi urządzeniami wyznaczał jeszcze charaktery współtworzonych z aktorami postaci.

Struktura scenariusza zakłada powoływanie niezwiązanych ze sobą narracyjnie (oczywiście tematycznie już tak) krótkich epizodów. Każda ze scenek utrzymana jest, jak to jazda samochodem, w szybkim tempie i dobrym rytmie, nie ma tu chwili nudy. Bohaterami są użytkownicy dróg, przeciwnicy i zwolennicy liberalnych i zrównoważonych rewolucji w urządzaniu miast. Poznajemy kierowców amatorów i kierowców zawodowych, wytrawnych i niedzielnych. Są zabawne perypetie użytkowników bla bla car, kobiety-taksówkarki, Polaków za granicą, Ukraińca pracującego w dużej firmie spedycyjnej, kurierów, kierowców busów, jest też „typowy” warsztat. To szerokie, niemal retrospektywne spojrzenie, pozwala traktować spektakl Przyłęckiego jako wyczerpujący reportaż, a nawet analizę „stanu zastanego”. I choć w opisie pada, że „w 2023 roku w Polsce w wyniku wypadków na drodze życie straciły 1 893 osoby. 91 procent tych wypadków miało miejsce z winy kierowców”, to Przyłęcki nie skupia się na stereotypach, ale rzetelnie próbuje oddać głos każdemu kto z dróg korzysta. Także pieszym i rowerzystom. Nie próbuje demonizować czy fałszować rzeczywistości, ale tłumaczy i odkrywa niuanse pozwalając na obiektywną ocenę. To teatralna metafora spokojnej i cierpliwej dyskusji. Dalekiej od typowych i wulgarnych pokrzykiwań kierowców, w ten sposób komentujących drogową codzienność. Poruszające i przerażające są drastyczne sceny z imitacjami wypadków, ale czasami ta dosłowność jest jedynym wyjściem, by zrozumieć co złego dzieje się na polskich, i nie tylko polskich, drogach. Temu służy także przywołanie jednego z najdrastyczniejszych, ale jednocześnie obrazowych, cytatów: pieszy jest przegrany, bo jest miękki.

Przestrzenie kolejnych scen tworzą aktorzy, wydobywając zza kulis rozmaite sprzęty – fotele, opony, znaki, słupki itp. Ten archaizm przydaje produkcji sznytu prawdziwości i realności. Samochodowe fotele tworzą mniejsze i większe pojazdy, opony stają się stolikami albo siedziskami, statywy – słupkami dla znaków, a pachołki drogowe mogą być kapeluszem albo megafonem. Przyłęcki rewelacyjnie tworzy sytuacje drugiego planu i tła. Przezabawnym i genialnym pomysłem jest znany ze ścian warsztatów samochodowych... kalendarz z gołymi babami. Tym razem w formie „ożywionej”! Zresztą cała czwórka aktorskiego zespołu Kany – Karolina Sabat, Bibianna Chimiak, Dariusz Mikuła i Piotr Starzyński – świetnie odnalazła się w skomponowanym przez reżysera scenicznym świecie „AUTOterapii”. Każdy z nich wciela się w kilka postaci o skrajnie różnych temperamentach. To wymaga od nich nie lada skupienia i finezji, by nie przeszarżować w intensywności emocji kolejnych wcieleń.

Parafrazując drogową terminologię – spektakl Kany jest jak równa nawierzchnia najlepszej autostrady. Mknie się po niej cudownie… (w tym przypadku jeszcze mądrze)!