Na uznanie zasługuje praca scenografki Magdaleny Łazarczyk (współpraca: Łukasz Sosiński). Znakomite są jej neonowe struktury – kontury domu babci. To praca, która mogłaby funkcjonować jako samodzielne dzieło sztuki. Równie ciekawe są te bardziej analogowe (sic!) elementy, choćby opuszczane na sztankietach „puchate” litery. Jednak crème de la crème jej pracy są kreatywne kostiumy domowych sprzętów.

Aleks Joński narysował Oskara niezwykle lekką, prostą kreską. Wciąż młodego aktora od postaci dzieli mniej więcej ćwierć wieku (Joński, rocznik 1998), ale udało mu się odtworzyć strachy i emocje kilkulatka. Joński przy pomocy kilku gestów, mimiki czy spojrzenia naprawdę przeobraża się w małego rozkapryszonego chłopaka. To bardzo dobrze przemyśla rola, zbudowana przy pomocy precyzyjnie dobranych środków. Pełną ciepła i miłości babcię zaproponowała Grażyna Nieciecka-Puchalik. Z jej usposobieniem kontrastował dość wyzywający kostium – kolorowy dres i wyrazista (sic!) biżuteria. Mimo to chciałem się przytulić. Pozostali członkowie zespołu wcielają się w… domowe przedmioty. Wszyscy przepysznie odnaleźli się w niełatwych kreacjach, trudno przecież o rys psychologiczny mebli. Magdalena Dudek bawi między innymi „amerykanckim” akcentem szczoteczki do zębów, zapewne Colgate. W roli żelazka wyobraźnię rozpala Kasia Klimek, ale za chwilę gasi ją mokrą konewką… Edyta Niewińska-Van der Moeren zadziwia kątem prostym stołu (!), a chwilę później niezłą iluminacją (lampa) i rozczochraną miotłą. Krzysztof Tarasiuk wkręca się widzom w pamięć jako śrubokręt, a także racjonalny ojciec Oskara. Z tego kalejdoskopu osobliwości na szczególne wyróżnienie zasługuje jeszcze gościnnie występujący w „Pleciudze” Michał Sortel. Oglądamy go kilku odsłonach – najpierw jako chłopaka z sąsiedztwa, później jako krzesło (pozbawiony twarzy) oraz balon. Ta ostatnia postać Sotrel wzbudziła najwięcej sympatii. To dlatego, że aktor otrzymał szansę na kreację w pełnym planie żywym, bez krepującego kostiumu. Faktycznie Jego sekwencja jako balon, wymagała (dosłownie) lekkości i zwinności, co młody aktor skrzętnie wykorzystał lawirując niemal akrobatycznie między konarami drzewa.