Miałem sen. Może i w tym fakcie nie było by niczego niezwyczajnego, gdyby nie jeden szczegół: otóż pamiętam go, ten sen ma się rozumieć, z najdrobniejszymi szczegółami, mimo upływu kilku tygodni.

Cisza i bezruch. Nic. Litery miękkie od upalnych promieni słońca rozpierzchły się szukając najmniejszego skrawka cienia.

Nie zobaczysz mnie na protestach. Pomimo, że bywają czasem w słusznej sprawie. Powodowani równie słusznym gniewem, moi krajanie protestują, a ja nie. Nie chodzę z kartonikiem i nie krzyczę bezradnie. Na przekór i na pohybel opinii znanej szczecinianki, która pochopnie nazywając mnie „kodziarskim konferansjerem”, zmuszona została do przeprosin i wsparcia owsiakowej Orkiestry.

A co mnie to obchodzi? Jakiś wulkan na wyspie, której nawet z balkonu nie zobaczę. Patrzyłem w telewizorze to i będzie. Wystarczy. Wielka mi sprawa, trochę lawy, kilka domów spaliło, turyści się gapią. A co mnie to…?