Tschika i Maika poznałem niechcący: egzemplarz przeboju Wolfganga Herrndorfa zakupiłem przypadkiem w sklepie z tzw. tanią książką w przydworcowym przejściu podziemnym.

Rzecz dzieje się w dwóch przestrzeniach czasowych. Pierwsza to podróż do lat ’70 XX wieku, którą oglądamy na znakomicie zrealizowanym filmie (Roman Przylipiak, Błażej Kanclerz + brawa dla Grupy Mikser za mistrzowskie przywołanie atmosfery poprzez kostium i stylizacje). 

Marek Żerański w autorskim monodramie sięga do literackiego debiutu Michaiła Bułhakowa. To tekst, w którym autor „Mistrza i Małgorzaty” opisuje doświadczenia z lekarskiej praktyki w smoleńskiej Wiaźmie.

Po wyjściu ze spektaklu w podświadomości z prędkością i siłą porównywalną do mocy obliczeniowej wielkiego komputera gdzieś z Doliny Krzemowej przewija się pojęcie i znaczenie „tajemnicy”.